Słuchawki do biegania i na siłownię muszą spełnić trzy warunki naraz

Do biegania i na siłownię filtruj po trzech rubrykach naraz: kształt, który trzyma ucho w ruchu, klasa IP co najmniej IPX4 oraz to, czy usłyszysz rower za plecami i trenera obok. Dobre słuchawki sportowe przechodzą wszystkie trzy warunki, a nie dwa z trzech. Nasza własna karta klipsów open-ear wprost podaje, że nie mają żadnej odporności na wodę — i to je z treningu wyklucza.

Trzy warunki, które muszą być spełnione naraz

Każdy z tych warunków osobno wygląda na oczywisty. Problem w tym, że większość modeli spełnia dwa i wykłada się na trzecim dopiero po miesiącu używania, kiedy paragon leży już gdzieś w szufladzie.

1. Trzymanie. Douszna końcówka trzyma się jednym punktem: rozporem w kanale słuchowym. Pot zmniejsza tarcie silikonu o skórę, a bieg dokłada wstrząs przy każdym kroku. Zaczep nauszny albo obręcz zakładana za głowę dokładają drugi punkt podparcia poza kanałem, więc wypadnięcie przestaje zależeć od tego, czy dobrałeś rozmiar końcówki. Jeśli szukasz słuchawek bezprzewodowych do biegania, to jest pierwsza rubryka do odhaczenia, nie ostatnia.
2. Klasa IP. Pot to nie deszcz: jest słony, wchodzi w szczeliny wokół przycisków i zostaje tam po treningu. Poniżej IPX4 nie ma o czym rozmawiać przy wysiłku.
3. Słyszalność. Na ścieżce w parku i na chodniku musisz słyszeć rower, psa i samochód. Na siłowni musisz usłyszeć osobę, która pyta, czy ławka jest wolna.

Trzeci warunek ma jeszcze jedno dno, o którym rzadko się mówi przy sprzęcie sportowym. W klubie fitness muzyka leci z sufitu przez cały czas i nikt nie pozwoli puścić własnej z głośnika telefonu, więc podkręcasz głośność, żeby przebić tło. WHO podaje, że poziom 80 dB można bezpiecznie słuchać do 40 godzin tygodniowo, a przy 90 dB bezpieczny czas spada do czterech godzin tygodniowo. Ta sama instrukcja daje test bez aplikacji: jeśli musisz podnieść głos, żeby usłyszała cię osoba stojąca na wyciągnięcie ręki, jest za głośno. Na siłowni ten test da się zrobić w trakcie serii.

Jeśli produkt powoduje ból, podrażnienie, dzwonienie w uszach lub zauważalną zmianę słuchu, przerwij używanie i skorzystaj z pomocy specjalisty.

Jak czytać IPX4, IP54 i „odporne na pot”

Kod IP pochodzi z normy IEC 60529 „Degrees of protection provided by enclosures (IP Code)” i ma dwie cyfry o różnym znaczeniu. Pierwsza opisuje ochronę przed ciałami stałymi, czyli przed pyłem. Druga opisuje ochronę przed wodą. Litera X w miejscu cyfry nie znaczy „zero” ani „słabo”: znaczy, że producent tego parametru po prostu nie zadeklarował.

Stąd praktyczny wniosek, który zmienia sposób porównywania. IPX4 i IP54 mają tę samą, czwartą klasę wodną: ochrona przed bryzgami z dowolnego kierunku. Różnica polega na tym, że IP54 dokłada deklarację pyłową (piątka), a IPX4 jej nie ma. IP54 nie jest więc „lepszą wodoodpornością” niż IPX4, tylko pełniejszą deklaracją. Piątka wodna, czyli IPX5, to dopiero strumień wody z dyszy, a tego przy pocie nie potrzebujesz, chyba że planujesz płukać sprzęt pod kranem.

Nasze trzy karty wyglądają pod tym względem zupełnie inaczej i warto to powiedzieć wprost. Karta modelu z przewodnictwem kostnym podaje IP54. Karta modelu z zaczepami nausznymi używa opisu „sweat-resistant and dust-resistant” i nie podaje żadnego kodu IP. To sformułowanie marketingowe, nie klasyfikacja, więc traktujemy je jako deklarację odporności bez potwierdzenia klasą. Karta klipsów open-ear idzie w drugą stronę i mówi to otwarcie: produkt nie jest odporny na wodę, a po spoconej sesji należy go przetrzeć, nie płukać.

Warto też pamiętać, że hasło „słuchawki bezprzewodowe wodoszczelne” obiecuje więcej, niż daje którakolwiek klasa z tego przedziału: bryzgi to nie zanurzenie. Zanim pot zdąży cokolwiek zrobić stykom ładowania, sprawdź w karcie gwarancyjnej, czy uszkodzenia wywołane wilgocią nie są wyłączone. U wielu producentów są, a klasa IP jest opisem konstrukcji, nie obietnicą naprawy.

Bateria na 16 tygodni planu: liczby z kart produktowych

Zamiast porównywać same deklaracje, przeliczmy je na sezon. Weźmy typowy szesnastotygodniowy plan przed wrześniowym maratonem: cztery jednostki tygodniowo po średnio 55 minut. To 3 godziny 40 minut tygodniowo, czyli około 59 godzin słuchania przez cały cykl.

Karta modelu z zaczepami podaje 8 godzin pracy jednej słuchawki na ładowaniu i 80 godzin łącznie z etui. Osiem godzin to w tym planie nieco ponad dwa tygodnie treningów bez odkładania słuchawek do etui na ładowanie. Osiemdziesiąt godzin z etui pokrywa cały cykl z zapasem około dwudziestu godzin, przy skrajnym założeniu, że etui ani razu nie podłączasz do prądu.

Karta modelu z przewodnictwem kostnym podaje do 12 godzin na ładowaniu i szybkie ładowanie USB-C, bez etui. Dwanaście godzin to około trzech i pół tygodnia tego samego planu, więc przez cały cykl podłączasz je do kabla mniej więcej pięć razy. Sam start też się mieści: bieg ukończony w 4 godziny 30 minut zjada 4,5 z tych 12 godzin. Jeżeli wybierasz słuchawki sportowe bezprzewodowe na konkretny cel startowy, to jest liczba, którą warto sobie przeliczyć zamiast patrzeć na największą cyfrę w opisie.

Dwie uwagi do tych liczb. Po pierwsze, to deklaracje producenta przy jakiejś nieokreślonej głośności, a nie wynik pomiaru: realny czas zależy od tego, jak głośno grasz. Po drugie, żadna z tych trzech kart nie podaje wersji Bluetooth, listy kodeków (SBC, AAC, LDAC) ani trybu multipoint, więc nie da się z nich odczytać, jak sprzęt zachowa się przy przełączaniu między telefonem a zegarkiem.

Co zostaje na uchu pod czapką i czym to obsłużyć w rękawiczkach

Od października do marca dochodzi w Polsce czwarty warunek, którego nie widać w żadnej specyfikacji: co masz jeszcze na głowie. Przy kilku stopniach na minusie biegasz w czapce albo opasce, a każdy z trzech kształtów reaguje na to inaczej.

Zaczep nauszny opasuje małżowinę od tyłu, więc czapka albo opaska ląduje bezpośrednio na nim: trzyma to bardzo dobrze, ale przy ciasnej czapce zaczep zaczyna uwierać po którymś kilometrze. Obręcz przewodnictwa kostnego biegnie za potylicą, a przetworniki siedzą przed uchem, na kości skroniowej; czapka schodzi na obręcz, kanał zostaje otwarty. Klips wchodzi pod czapkę najpłaściej ze wszystkich, tylko że akurat ten model nie ma odporności na wodę.

Druga rzecz to sterowanie. Panele dotykowe reagują na mokre palce i na rękawiczki nieprzewidywalnie: raz nie łapią wcale, raz łapią przypadkowe przesunięcie i przeskakują utwór w środku interwału. Karta klipsów open-ear opisuje sterowanie dotykowe. Karta modelu z zaczepami opisuje osobny przycisk główny i osobne przyciski głośności, a grafika producenta rozpisuje gesty: jedno naciśnięcie to odtwarzanie i pauza, dwa to następny i poprzedni utwór, trzy uruchamiają asystenta głosowego, przytrzymanie włącza i wyłącza. Fizyczny przycisk trzeba wcisnąć mocniej, ale wciska się go tak samo w mokrej dłoni i w rękawiczce.

Słuchawki sportowe z naszej oferty obok siebie

Poniżej to, co podają karty tych trzech modeli, bez dopisywania czegokolwiek, czego w nich nie ma. Ceny obowiązują w chwili pisania tekstu.

Jedno doprecyzowanie do kolumny z dźwiękiem, którego w tabeli nie ma. Karta modelu z zaczepami opisuje dwa mikrofony, które mają ograniczać hałas otoczenia w rozmowach. To działanie po stronie mikrofonu (ENC), czyli poprawa tego, co słyszy rozmówca, a nie wyciszanie tego, co słyszysz ty (ANC). Karta klipsów mówi o ANC wprost i przecząco: konstrukcja open-ear nie zamyka kanału, więc niczego nie wycisza, i tak ma być. Model kostny opiera się na tej samej zasadzie: kanał zostaje wolny, dlatego producent dokłada do zestawu parę piankowych zatyczek, widocznych na zdjęciu poniżej razem z kablem USB-C.

Jak to się układa w decyzję. Jeśli szukasz jednej pary na cały rok i zależy ci na obsłudze w rękawiczkach oraz na tym, żeby nie pamiętać o ładowaniu przez cały cykl treningowy, sensowniejszy jest model z zaczepami nausznymi, z zastrzeżeniem, że jego karta nie deklaruje klasy IP. Jeśli najważniejsze jest, żeby przez cały bieg słyszeć ulicę, i chcesz jedyną w tym zestawieniu deklarację IP54, wybierz wersję z przewodnictwem kostnym. Jeśli natomiast szukasz słuchawek bezprzewodowych na siłownię i podobają ci się klipsy open-ear, potraktuj je jako sprzęt do biura i na spacer, a nie na trening. Pozostałe modele z tej kategorii są w kolekcji słuchawek bezprzewodowych na co dzień, a cała reszta oferty w sklepie.

Pytania, które wracają przed jesiennymi startami

Czy IPX4 wystarczy na pot, czy trzeba szukać IPX5?

Do biegania i treningu siłowego IPX4 wystarcza: czwarta klasa wodna to ochrona przed bryzgami z każdego kierunku, a pot spływa właśnie w ten sposób. IPX5 dokłada odporność na strumień wody z dyszy, co przydaje się, jeśli chcesz opłukać sprzęt pod kranem albo biegasz w ulewie. Niezależnie od klasy warto wytrzeć obudowę i styki ładowania do sucha po sesji, bo sól z potu zostaje po wyschnięciu wody.

Co się sprawdza pod czapką zimą: zaczep czy douszne?

Zaczep ma przewagę konstrukcyjną: trzyma się dwoma punktami, a nie samym rozporem w kanale, więc nie zależy tak bardzo od dobrania końcówki. Minus jest taki, że czapka dociska go do małżowiny. Bezprzewodowe słuchawki do biegania z obręczą za głową w ogóle omijają ten problem, bo przetwornik siedzi przed uchem, ale wtedy pod czapkę wchodzi jeszcze pałąk. Obie rzeczy sprawdza się na jednym krótkim wybieganiu, nie na długim.

Czy w słuchawkach z otwartym uchem usłyszę cokolwiek na głośnej siłowni?

Usłyszysz, ale kosztem głośności, którą podkręcisz, żeby przebić muzykę z sufitu, i to jest realny kompromis tej konstrukcji, nie wada konkretnego modelu. Konstrukcja otwarta nie tłumi otoczenia i nie ma tu ANC, o czym karty piszą wprost. Jeżeli twoja siłownia jest bardzo głośna, wersja z końcówką douszną i zaczepem da ci ten sam poziom muzyki przy niższym ustawieniu.

• IEC 60529:1989+A1:1999+A2:2013, Degrees of protection provided by enclosures (IP Code)
• WHO, Deafness and hearing loss: safe listening. 80 dB przez 40 godzin tygodniowo, 90 dB przez cztery godziny, test wyciągniętej ręki